Olbrycht Brunon Edward
Olbrycht Brunon Edward gen. dyw. WP ( Ur. 06.X1895 r. w Sanoku – zmarł 23.III 1951 r. w Rembertowie.). Syn lekarza weterynarii Piotra i Marii z Jaworskich. Absolwent gimnazjum w Wadowicach. Studiował kilka semestrów prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Przebieg służby :
1914-1918r. - II Brygada Legionów Polskich, d-ca plutonu, kompanii i batalionu. Walczył w Karpatach , na Bukowinie i na Wołyniu
16.II 1918r -uczestnik bitwy pod Rarańczą
1918 r.- internowany na Węgrzech w Husz
jesień 1918 r. - w WP uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i polsko –bolszewickiej, d-ca batalionu
1921-1927 r. - dowódca 8 pułku piechoty Legionów
1927-1930 r. -dowódca piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Piechoty Legionów
1930-1936 r. - komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie
1936-1938 r. - dowódca 3 Dywizji Piechoty Legionów, współodpowiedzialny za niszczenie cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie, orędownik polonizacji Rusinów . 1938-1939 r.- ponownie komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty –Rembertów
IX 1939 r. - dowódca 39 Dywizji Piechoty rez. Armii Lublin, z powodu choroby dywizją dowodził formalnie
27.IX 1939-1942 r. - w niewoli niemieckiej początkowo w Oflagu II B Arnswalde gdzie przyczynił się do powstania prasy obozowej następnie przeniesiony do Oflagu IV B Koenigstein . Uważał ,że z niewoli należy wyjść za wszelką cenę, dlatego ( wg niektórych relacji ) wykorzystał brzmienie swego nazwiska i wyraził chęć, podpisania volkslisty lecz jej ostatecznie nie podpisał. 1941 r. - przeniesiony do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie
1942 r. - zwolniony z niewoli , rozpoczyna działalność w konspiracji jako „gen. Olza”
1942-1943 r.- w biurze inspekcji KG AK.
1944 r. - dowódca Grupy Operacyjnej „ Śląsk Cieszyński” .Na tym stanowisku aresztowany przez Niemców, odbity z więzienia w Kalwarii Zebrzydowskiej przez pododdział 16 pp AK.
1944-1945 r.- dowódca mającej działać na Śląsku Cieszyńskim 21 Dywizji Piechoty AK;
od IV - 1945 r. - służba w LWP m.in. Szef Wydz. Szkół Oficerskich Piechoty i Kawalerii MON oraz dowódca Warszawskiego CW, organizował wielką akcję przeciw zbrojeniom podziemia. Po czym komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Wylew krwi do mózgu spowodował przeniesienie w 1948 r. w stan spoczynku.

Podczas służby kolejno awansował :
1914 r. – chorąży,
1917 r. – kapitan,
1919 r. – podpułkownik,
1924 r. - pułkownik ,
1937 r. – generał brygady,
1945 r. – generał dywizji.
Odznaczony został; Orderem Virtuti Militari V kl., Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych - czterokrotnie, Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski IV i V kl.
Był żonaty z Maria Kuleszą miał syna Jana i córkę Marię dziennikarkę.

Opracował ; Andrzej Szutowicz

Źródła ;
Tadeusz Kryska – Karski ,Stanisław Żurakowski „Generałowie Polski niepodległej”. Wyd. Editions Spotkania 1991 r.
Juliusz Pollack „Jeńcy polscy w hitlerowskiej niewoli” s.32.34,149. Wyd. MON 1982 r.
Henryk Paweł Kosk „Generalicja Polska” t II, s. 62. Wyd. Pruszków 2001
Fot. źr . Fot. źr. Henryk .Paweł. Kosk s.62
Wikipedia. Wolna encyklopedia; „Brunon Olbrycht” pl.wikipedia.org